Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
30 / 10 / 2019

OK, post σχετικής γκρίνιας...

Τελευταία, το Firefox αποφάσισε ν’ακολουθήσει την τακτική που ήδη είχε ακολουθήσει το Chrome εδώ και κάποιο καιρό, να εμφανίζει ανόμοια υπογράμμιση στις λέξεις – δηλαδή, τα γράμματα που εξέχουν προς τα κάτω να σπάνε την ομοιόμορφη υπογράμμιση. Παράδειγμα: γρήγορα. Καταλαβαίνεις τι εννοώ; Τα γάμα και τα ρο πάνε κάτω από τη γραμμή και τη σπάνε σ’εκείνο το σημείο· φαίνεται κενό άμα προσέξεις.

Δεν μου αρέσει. Τι γίνεται αν θέλω μια κανονική, παλιομοδίτικη υπογράμμιση, βρε αδελφέ; Υποθέτω πως, από προγραμματιστικής άποψης, είναι “μαγκιά” να καταφέρεις να κάνεις κάτι τέτοιο με την υπογράμμιση. Αλλά από αισθητικής άποψης δεν με ικανοποιεί και τόσο. Είναι υποκειμενικό θέμα: σε κάποιους θα αρέσει, σε κάποιους δεν θα αρέσει.

Μπορείς να το αποφύγεις αν σώνει και καλά θέλεις; Βρήκα μόνο έναν τρόπο για να το καταφέρω. Αντί να βάλεις κανονική υπογράμμιση με <u></u>, βάλε κάτω πλαίσιο, κάπως έτσι: <span style="border-bottom:1px solid black">γρήγορα</span>.

Αυτά είναι τα δύο διαφορετικά αποτελέσματα:

Αλλά, εντάξει, αυτό λύνει το πρόβλημα αν θες οπωσδήποτε να βάλεις “κανονική” υπογράμμιση στο δικό σου website. Τι γίνεται άμα θέλεις να βλέπεις την υπογράμμιση κανονική και σε όλα τα υπόλοιπα websites;

Γιατί μας το κάνεις αυτό, Firefox;

(Αν και εξακολουθεί να είναι το καλύτερο browser στο Διαδίκτυο, το καταραμένο, και δεν θα το άλλαζα με τίποτα.)

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Ιουνίου (15/6)


HWdetails, πρόγραμμα που δείχνει τα χαρακτηριστικά του PC — Συνέντευξη με τον John Coulthart (τέχνη) — The Necromancers του Robert Hugh Benson (δωρεάν βιβλίο) — William Brodie, Robert Louis Stevenson, Dr. Jekyll and Mr. Hyde — Συμβουλές από τον Μεσαίωνα — Helmut Wenske (τέχνη ) — Τι σχήμα έχει πραγματικά η Γη; — Karl Edward Wagner (μέρος δεύτερο: πέρα από τον Kane) — Από ψυχεδελική εμπειρία σε μαθηματικό πρόβλημα — John Blanche (τέχνη, Warhammer) — Ένα ντοκιμαντέρ για την «επιδημία» των κατά συρροήν δολοφόνων στις ΗΠΑ (1950-1999) — Πολλά ακόμα ρέουν στο LinX...

 

Επιλογές Ιουνίου (10/6)


Michelle Avery Konczyk (τέχνη) & Έργα τέχνης με μάσκες & Book of the Three Dragons & Τα ζωόφυτα του Μεσαίωνα & Μυστηριακά δάση (φωτογραφίες) & Φανταστική λογοτεχνία το 1928-29 (όχι μία από τα ίδια) & Kane, του Karl Edward Wagner (acid gothic!) & Marilyn Monroe (σε φανταστικές και εξωτικές περιπέτειες!) & Οι «δουλέμποροι της τρίτης χιλιετίας» στον Ιταλικό Νότο («έκαψαν ζωντανούς εργάτες γιατί δεν είχαν χρήματα να πληρώσουν τα μεταφορικά τους») & το PDP-1 (ιστορικό κομπιούτερ από το 1959) & Πώς να Σκοτώνεις: Ένας Οδηγός για Αστικούς Δολοφόνους (1973-1984) & Σπίτια και χωριά που εμφανίζονται και εξαφανίζονται & Ένας σχολιασμός του είδους New Weird & Η κατάρρευση του φουτουρισμού & Ακόμα περισσότερο έρχονται στο LinX!

 

Τι Είναι, Τελικά, Φανταστική Λογοτεχνία;


Νοείται φανταστική λογοτεχνία χωρίς το υπερβατικό στοιχείο;

Τι είναι εκείνο που κάνει τη φανταστική λογοτεχνία φανταστική; Έχετε ποτέ αναρωτηθεί; Είναι απλώς το να είναι μια αφήγηση ευφάνταστη; Είναι το να περιλαμβάνει υπερφυσικά στοιχεία; Είναι το να διαδραματίζεται σε άλλους κόσμους (και μόνο αυτό, ίσως); Είναι το να έχει ορκ και ξωτικά; Είναι το να έχει μάγους και δράκους; Είναι το να έχει ανθρώπους με εξωφρενικές δυνάμεις (κάποιου είδους);

Πρέπει να έχει κάτι από τα παραπάνω, ή και τίποτα;

Τελευταία, λοιπόν, διαβάζω την Dandelion Dynasty, την τετραλογία του Ken Liu (τίτλοι: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones). Είμαι τώρα στο τελευταίο βιβλίο, και με έχει ήδη κάνει να σκεφτώ κάποια πράγματα που μάλλον περισσότερο σε γενικό άρθρο ταιριάζουν παρά σε βιβλιοκριτική. Θα κάνω και βιβλιοκριτική όταν τελειώσω την τετραλογία· αλλά αυτό το άρθρο δεν θα χωρά εκεί σε καμία περίπτωση. Στέκεται από μόνο του.

Περιληπτικά, για την Dandelion Dynasty, θα πω ότι τα δύο πρώτα βιβλία μού άρεσαν πολύ (όπως έχω ήδη γράψει στα αναγνώσματά μου του 2025), αλλά από το τρίτο άρχισε να με απογοητεύει σφοδρά. Και συνεχίζει έτσι στο τέταρτο. Με το ζόρι το διαβάζω, απλά και μόνο γιατί έχω μια περιέργεια να δω πώς θα τελειώσει αλλά και για να μην πω ότι το άφησα στη μέση. Κρίμα που έχασε τον δυναμισμό του...

Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα τούτου του άρθρου.

[Συνέχισε να διαβάζεις]